Mięguszowiecki Szczyt Wielki jest wzniesieniem, które możemy śmiało zaliczyć do wzniesień wchodzących w skład Tatr Wysokich. Opisywany w niniejszym tekście szczyt znajduje się na Głównej Grani Tatr. Ponadto umiejscowiony jest pomiędzy Mięguszowiecki Szczytem pośrednim, a Cubryną. Warto w tym miejscu podkreślić, że Mięguszowiecki Szczyt Wielki jest drugim, co do wielkości szczytem Polski. Wysokość tego wzniesienia wynosi dwa tysiące czterysta trzydzieści osiem metrów nad poziomem morza. Pierwsze wejście oraz zdobycie szczytu zanotowano w 1877 roku. Dokładnie miało to miejsce 28 czerwca. Dokonali tego L. Chałubiński, W. Roj oraz M. Sieczka.
Było to w sezonie letnim. Zimą natomiast szczyt został zdobyty dopiero w 1906 roku. Dokonali tego E. Dubke, A. Martin, J. Breuer oraz J. Franz. Warto jednak nadmienić, że wejścia zimą, a latem bardzo od siebie się różnią. Nie wielu śmiałków odważyłoby wejść się na taką wysokość w sezonie zimowym. Warto podkreślić, że jest to najwyższy z Mięguszowieckich Szczytów.
Copyright @ 2010 W górach